ما شکست خورده نیستیم، فقط بلد نیستیم برای دستاوردهامون خوشحال باشیم و جشن بگیریم.

همکلاسی کلاس زبانم بود و حدود دو سالی بود که ازش خبر نداشتم. بعد از دو سال به من پیام داده و در همون پیام اول پرسیده "مهاجرت کردی؟" و وقتی جواب رو شنید، گفت: "من دو هفتهست اومدم." مکالمه به نحوی ادامه پیدا میکنه و به خاطر بستن مکالمه، بهش تبریک گفتم و در جواب؟! گفت "نمیدونم چرا به هرکس میگم مهاجرت کردم، بهم تبریک میگه. به نظر خودم که اَچیومنت! -دستاورد- خاصی نیست و تبریک نداره. مهم اینه که آدم بتونه دووم بیاره." من هم گفتم: "به نظرم به نسبت دو هفته، خیلی نقیض صحبت میکنی و اظهارنظر میکنی. مسلما دستاورد خاصی نیست و من از روی ادب تبریک گفتم." اما چیزی که برام جالبه اینه! چرا انقدر در ادا خلاصه میشیم؟ وقتی دو هفته پات به یه کشور دیگه رسیده و هر دو سه روز یک بار استوری میذاری که داری ارشد میخونی و بعد از دو سه سال به یه آشنای دور پیام میدی که بگی مهاجرت کردم، چرا میخوای وانمود کنی برات مهم نیست؟! اگه انقدر مهمه، چرا از جشن گرفتن خجالت میکشی و اگه مهم نیست چرا به کسی هم که دو ساله خبری ازش نداری، میخوای اطلاع بدی مهاجرت کردی؟!واقعا فقط ادا، ادا، ادا... + نوشته شده در  Thu 6 Jun 2024ساعت 15:32  | 

مشکل از عرضهت نیست؛ مشکل از تعریفت از واژه "عرضه"ست که مترادف با "به تنهایی کار رو انجام دادن" میدونی. مشکل اینه که هیچوقت کسی بهت یاد نداده همیشه نمیشه "بدون کمک دیگران" زندگی کرد و وقتی همیشه بدون کمک دیگران، کارهات رو انجام بدی، کسی بهت نمیگه "باعرضه"؛ بلکه صدات میکنن "موجود غیراجتماعی"! + نوشته شده در  Sun 26 May 2024ساعت 19:55  |